Arduino Leonardo - Klawiatura 4x3 - problem ze wprowadzanymi znakami

[marek1707]

To są podstawy podstaw. Mam jednak mieszane uczucia w stosunku do takich dokumentów w zastosowaniach hobbystycznych. Z jednej strony mamy tam rzeczy oczywiste: liczenie rezystorów uwzględniające maksymalne napięcia wejść i prądy wyjść oraz optymalizację prądów ze względu na pobór mocy całego urządzenia a z drugiej mamy pojemności linii. O ile z liczeniem stałoprądowym każdy sobie poradzi - wystarczy, że zajrzy do danych katalogowych scalaków podłączonych do szyny I2C, o tyle z dynamiką sygnałów może być trudno. Dopóki jest to ścieżka na PCB (a do tego było I2C wymyślone) to jeszcze pół biedy. Wiadomo jakie przenikalności ma laminat, jak jest gruby, jakie ścieżki robisz i gdzie jest masa. Ale to jest przypadek szkolny a w praktyce..? Najlepiej widać to na Twoim przykładzie: jak w ogóle możesz szacować pojemności skoro masz metr przypadkowego kabla. Co więcej, nie masz nawet kontroli (przynajmniej na pierwszy rzut oka) nad prędkością zegara I2C. Jedyne co możesz zrobić, to dobierać rezystory. I dlatego zaproponowałem zacząć od wartości dającej prąd ok. 1mA (przy 5V). Na szczęście w I2C odpada problem często będący zmorą dłuższych magistral typu SPI: spójność sygnałów czyli dopasowanie impedancji, odbicia, fałszywe impulsy zegara itp. Nadajniki I2C muszą mieć kontrolowaną prędkość zboczy i wydajność prądową dzięki czemu są bardzo "przyjazne" dla przesyłanych sygnałów.

Na pewno jednak warto takie rzeczy jak dokument Texasa czytać choćby po to by mieć świadomość zachodzących zjawisk.

[daszy]

OK. Działa Dzięki!

Dwa rezystory 5k1 rozwiązały problem 1 metra kabla.

Dodam, że na dwudziestu centymetrach magistrali I2C (jak miałem to w układzie testowym), to też zdarzały się losowo problemy z LCD.

marek1707 leci piwko.